Zeebeving

De nacht van de zee
een tsunami van verdriet,
snikvissen en snotkoraal.

Niets mocht vluchten
de maan zong liedjes
in haar bange oor.

De aarde schokte
en schreeuwde
de mens, ze verloor.

Nu, zoveel maanden later;
één blik terug op die
onnatuurlijk natuurlijke nacht
als ik dan over mijn wangen veeg,
geen rotsen in de branding,
een zee loopt nooit leeg.

Lees ook: Schippersmeisje in de storm

About these ads
Dit bericht werd geplaatst in gedichten en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Zeebeving

  1. Ivar zegt:

    De zee beefde van angst
    Helaas werd de ramp
    nog erger
    De kern van energie
    ging verloren
    Water en omgeving ernstig vervuild
    generaties lang!
    Laat ons schrijven
    met de inkt der vissen
    van nu…

  2. Pingback: Strepsils om te stemmen | Dichtgezicht

  3. Panama zegt:

    over de wangen, schelpengruis knapte onder onze banden. Wij trapten ons achteloos een weg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s