Getik van de tijd;
het is te vroeg
om te bellen,
te vroeg
om na te denken,
maar ik
ik ben het.
Het is te onschuldig
in zo’n wrede tijdreis.
Dus ik ga,
ik neem die trein.
Hopend de poëzie
met een gebroken hart
te rijmen.
Vind ik leuk:
Één blogger vindt deze post leuk.
Over Dichtgezicht
Dichten, nagels lakken, pianospelen, kamer veranderen, dagboek schrijven, toneelspelen, oude platen draaien, boeken lezen, vlechten, dromen, schilderen, dummie, kaas verkopen, in bad liggen, glimlachen, naar de wolken kijken, schapen tekenen, op mijn pennen kauwen, kleurplaten inkleuren, boodschappendoen op mijn bloemenfiets, nog iets vergeten? Ja, mijn lievelingseten: Abrikozentaart.
Dit bericht werd geplaatst in
gedichten en getagged met
gebroken hart,
gedicht,
gedichten,
liefde,
lijmen,
nadenken,
onschuldig,
poëzie,
rijmen,
te vroeg,
tijdreis,
trein,
verliefd,
vroeg. Bookmark de
permalink.
Jij kan ook schrijven hè!?
Prachtig!!!
Was het maar
de tijd die bibbert
Kent zij geen angst
voor onbekende toekomst,
of komt ze
een ervaring rijker
terug van later
omdat ze weet
dat het wel
lukken zal?