Langzaam
zou mijn aanwezigheid
bijna verloren gaan,
zou ik oplossen,
niet meer bestaan.
Één moment
van sprankeling
spreekt elke onzichtbaarheid tegen.
Die ene blik
doet me genoeg beseffen:
Hier ben ik.
Lees ook: Blikken
Mijn gedichten
Triest misschien, maar niet minder lief. Ik hou van jou, ik blijf je trouw. Zo gaan ze niet. Mijn woorden zingen, maar heel wat anders dan vergeet mij niet. Uniek is elk woord, met liefde gemaakt zoals het hoort.Zoeken
Aanraders
Waar ik over schrijf
alleen bed boeken dichten dood dromen eenzaam gedachten gedicht gedichten gedichtje hart huilen ik kus leven lezen licht lief liefde lucht mezelf moe nacht Nederlands ogen papier poëzie school schrijven slapen tijd toekomst tranen verdriet verdrietig verliefd vluchten vragen water wereld wind woorden zee zonBloglovin’
Twitter
- O ja, echt m'n ding die kijkdoos van suikerklontjes door de stromende regen op de fiets vervoeren 6 hours ago
- Ik ben zo benieuwd naar de behang gedichten! 23 hours ago
- Uitgenodigd voor de stadsdichtersconferentie in Meppel. Collega's ontmoeten :) 4 days ago
Bestaan is aanwezig zijn
aanspreekbaar en onafgewogen
reageren op onrecht en scheefgroei
Contact met anderen ongeacht de mening
Protesteren, proberen te veranderen
Hopelijk is het besmettelijk
Laat je niet in carantaine plaatsen!
quarantaine…..sorry
zet deze maar in je Best Of …… serie!!!
Prachtig!
sterk werk dame!! ppfoe
doet me een beetje denken aan die laatste korrel licht in The Nwever ending story…
mooi!
gr enrico
Niemand hoort mij.
Woorden vallen in losse letters uiteen,
Zodra ze mijn lippen verlaten.
Ik praat enkel tegen mezelf.
Door ze op te schrijven,
Veranker ik de letters.
Woorden gevangen op papier.
Alleen lezers weten van mijn bestaan.
MOOI !
Mooie woorden!
Pingback: Ik ben van plastic, dus ik besta | De spoorwereld van masjinist
Pingback: Ik ben van plastic, dus ik besta | De spoorwereld van masjinist
Pingback: Make-up loos | Dichtgezicht