Een actueelheid
zwom niet
door mijn daglicht.
Ik las Couperus
en verdween tussen
de wijzers van de tijd.
Tranen van melancholie
verdorden mijn wangen,
de krant wapperde
in de tocht onder de deur.
Ik las twee woorden
naast mijn boek,
nieuwe gedachten
vlogen in het licht
van de morgenzon,
ik was niet meer alleen,
Couperus als iets actueels,
hopelijk
de literaire canon.
Lees ook: Beschouwing
Vind ik leuk:
Wees de eerste om post te waarderen.
Over Dichtgezicht
Dichten, nagels lakken, pianospelen, kamer veranderen, dagboek schrijven, toneelspelen, oude platen draaien, boeken lezen, vlechten, dromen, schilderen, dummie, kaas verkopen, in bad liggen, glimlachen, naar de wolken kijken, schapen tekenen, op mijn pennen kauwen, kleurplaten inkleuren, boodschappendoen op mijn bloemenfiets, nog iets vergeten? Ja, mijn lievelingseten: Abrikozentaart.
Dit bericht werd geplaatst in
gedichten en getagged met
beschouwing,
canon,
couperus,
eline vere,
gedicht,
gedichten,
literair,
literaire,
literaire canon,
literatuur,
louis couperus,
Nederlands,
poëzie. Bookmark de
permalink.
Pingback: Actueel | Dichtgezicht
Pingback: Eline Vere | Dichtgezicht