Ruben en Julian

Wat we willen weten

Moeten we met taal elkaar begrijpen
moeten woorden aan grijpbaar zijn,
we grip hebben, begrijpen wat onbegrip is,

zijn veiligheidsspelden veilig,
hebben onechte waarheden ook iets echts,
kun je in de mist behalve niets
ook iets zien,

word je geboren om te luisteren met oren
om te zeggen wat zij al zeggen in dezelfde woorden
maar dan anders,
omdat andere dingen anders zijn – zoals zij,

welke woorden willen moeten
in dwangbuizen gewrongen worden
uitzingen wat een slaaplied kon zijn

moeten we vandaag,
moeten we antwoord geven op elke vraag,

moeten we vertalen wat niemand zeggen wil
wat moeten we als het zoals vandaag is,
zo stil?

Hoe gaat alles goed?

Omdat we ook best lief mogen zijn
ben ik vandaag anders
waai andere woorden door de gaten in mijn hand
vertel de vertrouwde zinnen
doe alsof we wonen, in een ander land.

We kussen driemaaldubbel lucht
het lijkt al zo lang geleden

omdat we ook best lief mogen zijn
wil ik vandaag met jou ruilen
jij bent mij en ik jou

zodat ze eerder vragen:
en hoe is het nou?

Lees ook: Wil degene die op mijn pad komt nu opstaan?

Ik begon te vermoeden dat ze me buitensloten

Lees ook: Troebel

Oorspronkelijke gesprekken

Vieze leugens

Ellen kijk me niet zo aan
ik ben vergeten je te schrijven
wist niet
wilde niet weten

hoe is het met mij?
De konijnen zijn ontsnapt
ik ben in mijn badjas gaan wonen
de douche doet het niet meer.

Met jou gaat het ook wel,
dat heb je al gezegd.

Ellen kijk niet te diep in mijn ogen
want Ellen, weet je,
of nee,

wanneer kom je weer eens
je beloftes beloven?

Lees ook: Niet echt tot rede te brengen

Het park begreep het ook niet

Toen ik die dag met de zon
in het park ging zitten

het was al veel te lang
dezelfde winter geweest

de lucht was niet vlekkeloos
wat mij weerspiegelde

hoe ga je uit de wind zitten
op een kale vlakte.

Lees ook: De bedding

De bedding

Ik droeg mijn waterkruiken,
zwom aan de overkant

oevers verstonden mijn gebed,
ik liep te stamelen
de droogte weg gedept.

Ik ben tegen dingen achter glas
het water kolkte
vroeg me af
hoe ver het nog zwemmen was.

Lees ook: wil je me misschien voor altijd even vasthouden

Met je

Op de kop staan
bloederig doorlopen
van voet tot hoofd
zou je me vast houden
zachtjes aanraken
omduwen en kussen
tot mijn hart gelooft.

Lees ook: Wereldliefde

Nostalgie

Een tuin met melancholische bomen
waar je wenend je jas ophangt
losse briefjes,
en je dagen afstrepend op kopieerpapier.

Vogels op de ramen tekenen,
meneer met lange grijze haren
hij hangt vandaag dieper door zijn knieën
weet ook hij het dan niet meer,

ik wou niets zeggen
want waar ik thuis was, huist een ander
nu voor even
en wacht de tijden af

we cirkelen rond
nietsvermoedend
tot we hier hangen

met onze takken glimlachend gegroeid
op de grond.

Lees ook: Afscheid nemen kan ik niet