Afdrukken

Ik wil kijken naar wat ik heb gemaakt

maar ik wil ook vergeten waar ik ben geweest.

tumblr_n3irl6Sk6F1qizi55o1_500

Lees ook: waarom en wanneer

Geplaatst in gedichten | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Dor

Gras groeit langs de plinten omhoog
ik woel jouw haar van onkruid

we luisteren muziek, waarvan we denken
dat niemand het kent ook al weten we dat
het niet zo is

de ramen staan te ver open
het regent naar binnen
er groeien klaprozen en papavers

ik zaai zand in je ogen
knipper tranen op mijn wangen

wacht,
tot de bloemen in de zon verdrogen.

Lees ook: Het paradijs

Geplaatst in gedichten | 2 reacties

Afscheidsgedicht

P1080499

Volgens mij komen mijn vleugels door

Ik keek naar mijn vingers
mijn handen, mijn armen

ik voelde mijn ruggengraat breken
daar waar nu vleugels zitten

een wind stak op
en ik zou gaan,
maar mijn voeten
ze kleefden, jammerden, bleven staan

ik kon niet
zonder dag te zeggen, weggaan

ik keek naar mijn vingers,
mijn handen, armen
als vanzelf begon ik te zwaaien
steeg langzaam op en keek
keek naar wat zich onder mij voltrokken had
wat ik achter zou laten
waar ik trots op was en naar kon glimlachen

ik keek en ik zwaaide
ik glimlachte nog wat meer

daar ging ik
en zwaaide
voor een laatste keer.

Afscheid gemeentedichter

Dat was het dan. De twee jaar als gemeentedichter van Smallingerland zijn voorbij. Vandaag is mijn opvolger benoemd en hij zal voortaan een gedicht schrijven voor Simmerdeis, de opening van het culturele seizoen enzovoort. Ik zal in Amsterdam mijn poëzie plekje zoeken, maar eerst neem ik vakantie. Eerst ga ik eens kijken, wat ik ook alweer voor gedichten in mijn vrije tijd schrijf. Eerst ga ik eens mijn bundel bekijken! Ja, mijn bundel!

De afgelopen tijd ben ik druk in de weer geweest met het maken van deze bundel met alle gemeentegedichten die ik heb geschreven de afgelopen twee jaar. Bij sommige gedichten staat een illustratie die ik ook zelf heb gemaakt (zie afbeelding boven). Ik ben er trots op en ik zal nog wat extra glimlachen.

P1080506 P1080517

Geplaatst in gemeentedichter | 4 reacties

Afscheid nemen enzo

afscheidgemeentedichter

Afbeelding | Geplaatst op door | 1 reactie

Leugens herkennen

Ik was mijn eigen ruïne geworden

had mijn harten afgebrokkeld

de raadsels verstrooid in de wind

het liefste was ik ver gesprongen

had niemand in het bijzonder gevraagd:
stuur me op, wanneer je me vindt.

Het hoefde niet te gebeuren,

jij keek onder mijn pleisters

was vertrouwd met wat ik verliet

bouwde een kasteel van brokstukken

uit de chaos herrees een paleis, een glimlach,

hier ben ik

en ik zeg: wat een mooie dag.

Lees ook: We vallen samen

Geplaatst in gedichten | 1 reactie

Geruisloos

Soms gaat het niet zo snel
Hoef je niet

En zou ik liever
Ook niet willen

Ze vragen aan je
Waar ik ben gebleven

Zeg dan dat ik weg ben
Nergens heen

Zeg dat ik terugkom
Op dezelfde manier

als ik verdween.

Lees ook: Verandering

Geplaatst in gedichten | Tags: , , , , , , , , , | 3 reacties

In drie delen vallen

deel een

Mensen die vallen met de fiets
vind ik romantisch
ze zijn eerlijk in hun klunzigheid
ze vallen
ze doen pijn
daarom hou ik van ze
omdat ze menselijk zijn.

deel twee

Ik woon aan een kruispunt
en check elke dag een paar keer
of er vallende mensen met fietsen zijn
meestal niet, alleen maar saai verkeer,
een paar uur later kijk ik weer.

deel drie

Ik dacht laatst, toen ik naast jou fietste:
ik hoop dat je valt,
en ik dacht ook
zal ik anders vallen,
omdat ik dat romantisch vind?
Maar dat leek me niet eerlijk,
dan was het met opzet, niet oprecht
het toeval luistert best wel nauw
bovendien
val ik sowieso al op jou.

Lees ook: wereldliefde

Geplaatst in gedichten | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

Honderd woorden

Ik dwaal af
naar het honderdste woord
het ontelbaarste gedicht
ik weet niet meer wanneer ik ben begonnen
ik weet niet meer waarom ik nu door zou moeten
nu ik zo tevreden ben
nu zoveel zo goed is
ik hoef mijn hart geen klopjes meer te geven
ik hoef mijn tong niet uit te steken om te kijken of ik moe ben
ik kan ongeoorloofd zijn
hoef dat niet op te schrijven
het kan zijn, zo, uit niets bestaand
dat alleen ik het me herinner
het stil blijft, en niemand me hoort
maar
ik dwaal af
naar het honderdste woord.

Geplaatst in gedichten | 3 reacties